Over eieren en een frontale botsing

28 jun 2018

‘Het blijft een raar gevoel dat mijn omgeving het wel zag en ik niet’.

Pieter zit met strakke lippen en gespannen kaken tegenover mij. Zijn werkgever heeft hem naar ons gestuurd. De reden: de druk op het werk was hoog en toen hij te maken kreeg met een frontale botsing op de weg tussen Breukelen en Loenen, knapte er iets bij hem. Hij sliep slecht en als hij wel sliep, had hij nachtmerries. Thuis en op het werk was hij kortaf en gaf anderen de schuld van de fouten die hij maakte. Pieter was niet meer de gedreven, energieke man die iedereen kende en, zoals hij al zei, hij had het zelf niet in de gaten.

‘Nou ja’, gaf hij eerlijk toe. ‘Ik merkte wel dat dat slapen een dingetje aan het worden was. En mijn puberdochters vluchtten naar boven als ik thuiskwam. Maar ik had voor alles een verklaring. Dat slapen kwam door de werkdruk en puberdochters doen dat nu eenmaal.’ Pieter keek mij wat hulpeloos aan, terwijl er een korte stilte viel.

Ik stelde Pieter een paar vragen en zo begreep ik dat het slapen ook voor het ongeluk al niet zo goed ging. De reden was simpel. Er waren op het werk veel deadlines en omdat ze met te weinig mensen zaten, moest iedereen een tandje bijzetten. Dit betekende lange stressvolle dagen die voorlopig nog niet zouden eindigen zei hij omdat er nu ook nog eens twee man naar een andere werkgever gingen. Dat dit zijn weerslag had op de sfeer in huis, had hij toen niet zo in de gaten. Ook daarvoor was hij te druk.

De nachtmerries kwamen na de aanrijding. En toen ik vroeg wat die aanrijding met hem had gedaan, zag ik het bloed uit zijn wangen verdwijnen. Zijn handen grepen de leuning van de stoel waarin hij zat, stevig vast. ‘Ik ben echt enorm geschrokken’, zei hij. ‘Ineens dook de tegemoetkomende auto mijn weghelft op. In een flits besefte ik mij dat ik kon kiezen of De Vecht in duiken of de klap opwachten. Het werd het laatste. Ik zie alles nog elke dag als in slow motion gebeuren. De glassplinters van mijn linker koplamp die over mijn motorkap kropen en tegelijkertijd het geluid van piepende remmen. Ik keek de bestuurder van de andere auto recht in de ogen toen wij op elkaar klapten. Hij had zijn telefoon nog in de hand. Ik denk dat ik dit beeld nooit meer kwijtraak.’ Pieter keek weg terwijl hij zei: ‘Maar goed, ik klaag niet want ik leef nog en de ander godzijdank ook.’

Toen ik hem vroeg wat hij had gedaan na het ongeluk en of hij er nog over sprak, vertelde hij dat hij dat niet nodig vond. Hij had inmiddels een nieuwe auto en dus was het oke zo.

Het trauma wat hij overduidelijk had opgelopen, hield hem wakker en had hem extra onzeker gemaakt. Vooral het onverwachte speelde hem parten, gaf hij aan. ‘Er kan dus zo weer iets heel vervelends gebeuren’, zei hij tijdens onze intake. Het trauma kwam bovenop de stress die hij al lange tijd ervaarde en het deed de bekende emmer overlopen.

Dit zie je vaker bij mensen die onverwacht iets heel heftigs meemaken. Het trauma blijft als het ware in hun brein vast zitten en er vindt geen normaal verwerkingsproces plaats. En als je dan ook nog een stressvolle baan hebt, wordt het er op het werk over het algemeen niet gezelliger op. Laat staan productiever. Dat is voor hem vervelend, maar zeker ook voor de mensen om hem heen. Ze gaan op eieren lopen en dat heeft geen goede invloed op de werksfeer. Ook thuis ontstaan er vaak spanning en als er niet over gesproken wordt, gaat je gezin je uit de weg. Een gespannen persoon is namelijk geen fijn gezelschap.

Inmiddels zijn we een paar weken verder en zit Pieter weer een stuk beter in zijn vel. Voor hem werkte de combinatie coaching en EMDR. Middels EMDR kon zijn brein een normaal verwerkingsproces starten. Zijn angsten verdwenen en hij kon weer op een rustige manier praten over zijn aanrijding. Coaching hielp hem om zijn zelfvertrouwen weer terug te krijgen en om in te zien dat hij ook anders kan omgaan met de werkdruk. Dit had een hele positieve invloed op zijn gemoedsrust en hij had weer plezier op het werk. Ook thuis veranderde er veel. De meiden zochten hem op en deelden hun verhalen weer met hun vader.

En omdat Pieter niet de enige was die last had van werkdruk, hebben we zijn hele afdeling in beweging gekregen middels ‘scènes op de werkvloer’. Door te spiegelen en gelijk te laten zien op welke manier met stressvolle situaties kon worden omgegaan, werd er weer gelachen. De eieren verdwenen in de pan en de sfeer verbeterde.

Soms lijken zaken ingewikkeld. Of denken mensen dat het allemaal vanzelf wel overgaat. Helaas werkt het zo niet. Stress en onrust verdwijnt juist als je het erover hebt. Als je het bespreekbaar maakt. Dan ben je werkelijk in staat om het op te lossen.

Heb jij ook een Pieter rondlopen? Of is jouw team ook toe aan ‘scènes op de werkvloer?’ Geef ons de ruimte om te laten zien wat de oplossing is! Laat je gegevens hier achter of bel: 085 – 30 10 581. Wij denken graag met je mee.

 

Wat zegt
Vrouw (41) - Docent ROC Midden Nederland

“November 2016 … ik zat er helemaal doorheen. Alles was me te veel, de chaos in mijn hoofd, mijn to-do lijstjes, mijn werk, mijn kinderen, mijn relatie, mijn eigen gedachten. Wat een ellende! Wat een puinhoop! En ik bleef maar doorgaan want in mijn ogen was er geen andere optie. Tot het moment dat ik…

Lees verder

Waarom Krachtig Mens? Omdat je gedoe wilt verhelpen en voorkomen op de werkvloer.

Gedoe ontstaat vaak door afname van vitaliteit. Hierdoor stijgt vaak ook het ziekteverzuim. En dat wil je voorkomen want weet jij hoe hoog de kosten voor verzuim bij jouw organisatie? Ziekteverzuim kost werkgevers in Nederland 11,5 miljard per jaar. Dat is ongelofelijk zonde! Het een leidt tot het ander. Gezonde en vitale medewerkers leiden tot een gezonde flow in jouw organisatie. En dus ook gezonde financiele resultaten. Als HR-manager, casemanager, werkgever, bedrijfsarts, zet jij je vast ook in om het verzuim en zo laag en kort mogelijk te houden.

Voor wie? Hét aanbod